Nieuws

Levenslang voor moord op bejaarde vrouw

04-02-2010

De rechtbank ’s-Gravenhage heeft vandaag uitspraak gedaan in de strafzaak tegen de verdachte van de moord op een 78-jarige vrouw in haar woning aan de Laakkade op 6 maart 2009. De verdachte is voor deze moord veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. De officier van justitie had een gevangenisstraf van 18 jaar geëist.

Misbruik
Verdachte was werkzaam in de thuiszorg en heeft in het verleden ook aan het slachtoffer thuishulp verleend. Zij heeft volgens de rechtbank misbruik gemaakt van het vertrouwen dat in hulpverleners moet kunnen worden gesteld. De rechtbank gaat ervan uit dat dit vertrouwen het slachtoffer er waarschijnlijk toe heeft gebracht verdachte op de dag van haar dood toegang tot haar woning te verlenen.

Zwijgrecht
Het zwijgrecht is een van de elementaire rechten van de verdachte in een strafproces. Een beroep op dit recht kan dan ook nooit aan verdachte worden tegengeworpen. In deze zaak heeft verdachte ervoor gekozen gedurende het hele proces te zwijgen en aan geen enkel onderzoek te willen meewerken. Om deze reden heeft de rechtbank dan ook geen inzicht gekregen in haar motieven en beweegredenen en evenmin antwoord op de vraag of er sprake is geweest van een geestelijke stoornis.

Voorbedachte rade
De rechtbank heeft vastgesteld dat verdachte naar de supermarkt heeft gebeld om te vragen waar de boodschappen bleven die het slachtoffer daar altijd bestelde en liet thuis bezorgen. Zij heeft uit dit telefoontje afgeleidt dat verdachte er zich van heeft willen verzekeren dat zij bij een bezoek aan het slachtoffer niet verrast zou worden door de medewerker van de supermarkt die de boodschappen zou komen afleveren. Voorts heeft verdachte duidelijk gemaakt dat mogelijk de komende week geen boodschappen besteld zouden worden. Volgens de rechtbank geeft dit aan dat verdachte voornemens was het slachtoffer om het leven te brengen.

Geen impulsieve daad
De rechtbank is tot de conclusie gekomen dat het niet relevant is dat verdachte het mes al bij zich had of dat zij het heeft gepakt in de woning van het slachtoffer. In beide gevallen heeft verdachte namelijk de keus gemaakt het mes ter hand te nemen dan wel een mes te pakken om op het slachtoffer in te steken. Er is dus van een impulsieve actie geen sprake geweest. Ten aanzien van de beantwoording van de vraag of sprake is van voorbedachte rade, heeft de rechtbank het dan ook in het midden gelaten of verdachte het mes al bij zich had of in huis gepakt heeft. De rechtbank is in beide gevallen tot de conclusie gekomen dat er voor verdachte de gelegenheid is geweest om zicht te beraden over de betekenis en de gevolgen van haar besluit.

Ten slotte heeft de rechtbank ten aanzien van deze vraag nog meegewogen dat verdachte na het plegen van het feit de woning heeft doorzocht, kennelijk op zoek naar geld of andere waardevolle goederen. Dit wijst dus ook niet op een impulsieve daad waaraan geen besluitvorming aan vooraf is gegaan, aldus de rechtbank.

Standpunt rechtbank
De rechtbank heeft verder bewezen verklaard dat verdachte het slachtoffer niet in een opwelling heeft gedood, maar dat verdachte bewust de beslissing had genomen haar om het leven te brengen, wat betekent dat verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan een van de zwaarste misdrijven die de strafwet kent. Daarbij geldt dat het hier niet om een tamelijk kort moment van bezinning -dat ook reeds het misdrijf moord kan opleveren- is gegaan, maar om een koelbloedige beraming die zich, gelet op het door verdachte gevoerde telefoongesprek met de supermarkt, ten minste een aantal minuten vóór het moment waarop verdachte de woning van het slachtoffer betrad in het brein van verdachte moet hebben genesteld. Nu verdachte daaromtrent geen enkele informatie wenst te geven kan zelfs niet worden uitgesloten dat zij het plan om het slachtoffer te doden al veel eerder heeft opgevat. De omstandigheid dat zij de dag tevoren het slachtoffer heeft bezocht, zonder dat -alweer gelet op het zwijgen van verdachte daarover- daarvoor een duidelijke reden is gebleken wijst in die richting.

Straf
Voorkomen dient te worden dat verdachte de gelegenheid krijgt nogmaals een dergelijk feit te plegen. Om dat te bereiken staat aan de rechtbank geen ander middel ten dienste dan het opleggen van een levenslange gevangenisstraf. Met name nu de oplegging van een tijdelijke gevangenisstraf in combinatie met een last tot terbeschikkingstelling met dwangverpleging bij gebrek aan concrete indicaties voor dat laatste niet in aanmerking komt.

Rechtbank ’s-Gravenhage 2 februari 2010 (LJN BL1698)
Zie ook nu.nl



« Terug naar overzicht nieuws